Κάνω σχέδια τις νύχτες.
Σηκώνω τον δείκτη
ταιριάζοντας άστρα μακρινά μεταξύ τους.
Πόσα έτη φωτός άραγε
να απέχει η χαρά απο την λύπη ;

Κάνω σχέδια τις νύχτες
και χαίρομαι τους άλλους γαλαξίες
που δεν θα γνωρίσουνε ποτέ την θλίψη σου.
Λέω «είναι ευθύνη μου οι χούφτες μου
να μαζέψουν κάθε σου δάκρυ».
Όλα μαζί ένας ποταμός
να δροσίσουνε τις ξεχασμένες μου πληγές.

Κάνω σχέδια τις νύχτες
και λυπάμαι τους άλλους γαλαξίες
που δεν θα γνωρίσουνε ποτέ το γέλιο σου.
Φοράω το πιο αστείο μου καπέλο
παίρνοντας τους πιο χαζούς μου μορφασμούς
να φωτίσεις γελώντας
-ξέρεις εσύ πως-
της βασανισμένης μου ψυχής
τα σκοτεινά δωμάτια.

Κάνω σχέδια τις νύχτες
και ύστερα απορώ.
Υπάρχεις ;

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s