Κάθε λέξη έχει το βάρος της.
Το μυαλό μου ζυγίζει όσο ένα λεξικό
και η κακόμοιρη καρδιά μου
άλλη γλώσσα μιλά.

Η γλώσσα είναι μνήμη .
Είναι ένα σκονισμένο άλμπουμ
ξεχασμένων φωτογραφιών
στον πάτο της πιο βαθιάς θάλασσας.

Λένε πως οι ερωτεμένοι
δεν χρειάζονται τις λέξεις,
πως μόνο με τα μάτια μιλούν.
-είναι αυτό ουτοπία;-

Λένε πως οι πεθαμένοι
έχουν σκουριασμένες γλώσσες,
πως το σάλιο όταν στεγνώσει
δεν αφήνει λεκέ.

Λούστηκα απόψε
όλα τα σ΄αγαπώ του κόσμου
για να κουρνιάσω πλάι
στην πιο κραυγαλέα σου σιωπή.

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s