Eίναι φορές που παίζω
σε τάστα από καθρέφτες
και να γυαλίζουν οι μελωδίες
όπως χάζευαν τον εαυτό τους
στο αντικαθρέφτισμα.
Είναι φορές που παίζω
σε τάστα από ξύλο τριανταφυλλιάς
πενιά και αγκάθι
και μόνο ο πόνος μου να τραγουδά.
Τόσες και τόσες φορές
και άλλη μια ας παίζω.
Το αυτί θυμάται
καταλόγους ολόκληρους τόμους .
πόσα μεράκια και πόσες λαχταρες
να εχουν αποτυπωθει
στους δρόμους των μπουζουκιων .
Τι είναι εξάλλου το άκουσμα τους
αν δεν είναι ένας πορτοκαλί ήλιος ;

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s