Είμαι η λευκή κορφή,
με το βίαιο φύσημα του ανέμου.
Χρυσή μοναξιά ρέει καταρράκτης
στις φλέβες μου.
Είμαι το μαύρο βουνό,
αγέρωχο βαρύ και ασήκωτο
είμαι και θα είμαι πάντα εδώ.
Νύχτα με τις ασημένιες αχτίδες
που απλώνεις νωχελικά
στον ήρεμο κάμπο
ξένος περπατώ
την ζεστασία των άστρων σου
και ψιθυρίζω της λευτεριάς
τον κρότο.

Advertisements
This entry was posted in Κολλάζ, Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s