Φοράω την ίδια θλίψη μπλούζα.
Αυτή τη δύναμη που μπάλα πάει να με σκάσει.
Κανείς δεν κλώτσησε στην λάσπη.
Τα παπούτσια, της αρχοντιάς η καθαριότητα
φτιάχνει κουτσό στης λάσπης τα βουναλάκια
βουλιάζοντας,
κουρνιάζοντας στον οίκτο,
όσο κουβέρτες και σούπες ξορκίζουν καλοκαίρια.
Καρδιά μου χιονισμένη που απλώνεις
αυτή την ίδια θλίψη,
χωρίς ψαλίδι
με τα χέρια να κόβεις χαρτόνια την ψύχρα
και πλέκεις μοιρολόι.
Απόψε της νύχτας το αστέρι που δεν πρόλαβα τη πτώση.
Να σηκωθεί τις λάσπες να τρομάξει.
Να πάρει φόρα, φόρα δυνατή
και να τσουγκρίσει πάλι στα μέτωπα
που ο ιδρώτας γλύφει.
και πάλι αύριο να πεις
απλά είναι Τρίτη

16-8-2016

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s