Το μαδημένο φτερό που ξεσκονίζει
κάθε κομμάτι σκόνης
σε διαλυμένα σερβίτσια εντροπίας.
Αυτή η κοινή ενοχή που απλώνει
το σαπισμένο μήλο σε αθόρυβους διαδρόμους
κρίκο-κρίκο, μια συμφωνία για αλυσίδα,
με μια αλήθεια καθισμένη σταυροπόδι
να μουλιάζει το μαστίγιο.

Σβηστό κερί.
Φωτοστέφανα με μπαταρίες.
Αυτή τη γη
μας την μόλυναν με σωτήρες,
κρίκους-κρίκους, καδένες και αλυσίδες

15-8-2016

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s