Η σιωπή έχει το χρώμα ενός σταθμού.
Βήματα αναχώρησαν
φθείροντας σόλες
που σκάβουν την αναμονή σκάβουν
τους βολικούς μας βάλτους.
Έχει την γεύση του καπνού
ντυμένη στάχτη
και τυλίγει εκπνέοντας
με το ψύχος της αδράνειας
κάθε στάση του λεπτοδείκτη.
Στοπ. Στοπ. Στοπ.
Σκοντάφτω
σέρνοντας με θέρμη το πέπλο της φθοράς.
Είτε ψηφιακό, είτε αναλογικό,
τετελεσμένων αδιάφορο.
Στοπ!
Είναι
σιωπή παρά δέκα.

2-8-2016

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s