Ξέρω ένα ποίημα που δεν θα σε άρεσε,
με στίχους όλο βέλη πύρινα
να καρφώνονται στο κουρασμένο μου κορμί .
Ξέρω ένα ποίημα που δεν θα σε άρεσε
με κάθε γράμμα ποτισμένο στο αίμα.
Είναι που η θλίψη μοιάζει με το άδειο ποτήρι
που της μοναξιάς απόσταγμα
γρατζουνάει τον οισοφάγο.
ψιθυρίζω ολημερίς με τον ήλιο στο ψηλότερο σημείο
το απάνεμο πέταγμα του σπουργιτιού
και την ξενιτιά της καρδιάς.
Το  ξεροκόμματο που ονομάσαμε αγάπη.
Τρίχες , κανένα ποίημα δεν μπορεί να σώσει
όταν την γοητεία την βρίσκεις μουτζουρωμένος από τις στάχτες.
Μόνο ένα τέλος παίζω σαν ζάρι στα χέρια
και είναι τόσο δύσκολη η αρχή.
Στο λέω ,
ξέρω ένα ποίημα που δεν θα σε άρεσε
και ένα μια πληγή να μουλιάσει όλη σου η αηδία.

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s