Νιώθω του ήλιου το φίλημα στο μέτωπο
και αεράκι δροσερό διαπερνά τυλίγοντας τα πρόσωπα.
Να έρθεις σαν την άνοιξη,
με στήθη γεμάτα φωλιές πουλιών .
Να έρθεις σαν γλυκό ξημέρωμα ,
με μαλλιά καστανό καταρράχτη.
Μάτια μου είμαι κάτι σαν σκύλος
και τέτοια γατούλα τρυφερή
γλύφω όλο χάδια.
Νιώθω του ήλιου το φίλημα στο μέτωπο
κεφάλι γεμάτο λάβα σαν την καρδιά
που όλο παλεύουν και παλεύουν χαρωπά
στο απέραντο λιβάδι του ανυπάρκτου χρόνου
Να έρθεις σαν ανθός θάμνου
και με φυλλωσιές να δροσίζεις τον ιδρώτα
του παιχνιδιού.
Εδώ , τώρα στην επόμενη τελεία
παύει να φθείρεται η ύλη
και οι αιώνες την βρίσκουν αραχτοί
στου μεσημεριού την ευδαιμονία.

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s