Δεν μιλώ για τα μακρινά και ξένα άστρα
ούτε για τους χιονισμένους δείκτες ρολογιών
που όλο γυρίζουν θερίζοντας τις άσπρες τρίχες.
Μιλώ για το χαμόγελο του ληστή
και του σφυριού το φίλημα.
Μια τζαμαρία καταρρέει
στο όνομα της ορμής
και οι εραστές οπλίζουν τα χείλη τους.
Στιγμές τυλίγονται στις φλόγες του παρόντος
και εμείς χορεύουμε
πατώντας στα κουρασμένα μας κουφάρια.
Δάγκωσε λίγο , δάγκωσε και άλλο!
Δεν πονάω όταν πονάς
μα νιώθω το παλμό σου.
Αρπάζοντας το χέρι σου
ψιθυρίζω την ωδή της καταστροφής
και το υπόσχομαι μικρή μου
πως θα με χάσεις
μέχρι το τέλος της στροφής .

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s