Είμαι το φύσημα του ανέμου
στο απέραντο αμάραντο λιβάδι.
Η ύστατη στιγμή
και ο καπνός από την κάνη πιστολιού.
Είμαι το λευκό του χαρτιού
και η τιμωρία της στάχτης.
Νύχτα,
που ξυπνάς σαν αγκάθι
τα ουρλιαχτά των λύκων,
άπλωσε τα χέρια σου να πιάσεις
τον πιο σκοτεινό μου στίχο.
Τύλιξε τον σαν πληγή,
φύλαξε τον σαν χρυσάφι
και όταν ο ήλιος ο πανόπτης
βγει θερίζοντας τα μυστικά του κόσμου
χάρισε του το πειραγμένο ζάρι.
Ήττα στην ήττα κέρδισα
την πιο κομψή απάτη.

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s