Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2017

Ξέρω ένα ποίημα που δεν θα σε άρεσε, με στίχους όλο βέλη πύρινα να καρφώνονται στο κουρασμένο μου κορμί . Ξέρω ένα ποίημα που δεν θα σε άρεσε με κάθε γράμμα ποτισμένο στο αίμα. Είναι που η θλίψη μοιάζει με … Συνέχεια

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Νιώθω του ήλιου το φίλημα στο μέτωπο και αεράκι δροσερό διαπερνά τυλίγοντας τα πρόσωπα. Να έρθεις σαν την άνοιξη, με στήθη γεμάτα φωλιές πουλιών . Να έρθεις σαν γλυκό ξημέρωμα , με μαλλιά καστανό καταρράχτη. Μάτια μου είμαι κάτι σαν … Συνέχεια

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Η Δημιουργία είναι κόρη μιας εκρηξης . Ενταση στο τετραγωνο ίσον δημιουργία . Αλλα η κόπωση του πάθους μας φθείρει . Μεθυσμένοι απο εγωιστικά στοιχεία της ψυχής μας . Αναζητάμε την Ιθάκη μας . Πηνελόπη μου θέλω να σε λεηλατήσω … Συνέχεια

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Ένα στήθος ποτίζει της γης τη λειψυδρία και μια μαχαίρα λερώνει τα κουρέλια. Μέχρι η σιωπή να σκορπίσει πόνο , και θερίσει το κενό όποιο ταξίμι πονά για το μεράκι αυτό να σκαλιστεί στο στήθος σου σαν μνήμα. Με τον … Συνέχεια

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Δεν μιλώ για τα μακρινά και ξένα άστρα ούτε για τους χιονισμένους δείκτες ρολογιών που όλο γυρίζουν θερίζοντας τις άσπρες τρίχες. Μιλώ για το χαμόγελο του ληστή και του σφυριού το φίλημα. Μια τζαμαρία καταρρέει στο όνομα της ορμής και … Συνέχεια

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Είμαι το φύσημα του ανέμου στο απέραντο αμάραντο λιβάδι. Η ύστατη στιγμή και ο καπνός από την κάνη πιστολιού. Είμαι το λευκό του χαρτιού και η τιμωρία της στάχτης. Νύχτα, που ξυπνάς σαν αγκάθι τα ουρλιαχτά των λύκων, άπλωσε τα … Συνέχεια

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Στου κενού το λαρύγγι κερνάς το είναι σου ψάχνοντας συκώτι για να κάψεις . Η πτώση χωρίς πρόσκρουση δεν έχει νόημα και πάτο έχει μόνο το ποτήρι που σερβίρεσαι . Και όλο αδειάζει . Και όλο τελειώνεις. Μόνο θυμήσου . … Συνέχεια

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε