Ένας χειμώνας μονάχα ξέρει από κρύο.
Ο θάνατος πουλάει εισιτήρια
για ένα θίασο βουβό.
Το ψύχος , αυτή η κατάσταση
που κοιμίζει δέντρα και ζώα
πρωταγωνιστεί από τα καμαρίνια.
Δεν φυτρώνουν ποιήματα
εκεί που φυτεύουν μπράβο.
Σκοτεινά, πιο κρύα
από αγκαλιά χιονάνθρωπου
ανάβουν μονάχα σπίθες στους τενεκέδες.
Παλτά , κασκόλ και γάντια
για την ανάγνωση λοιπόν.
Καμία ευθύνη για τυχόν κρυοπαγήματα.
Πάσχω από ποίηση θα πει
έχω 40 στίχους το δευτερόλεπτο
και μια στέπα άγρια και ξένη στην καρδιά
όπου λύκοι , μονάχα λύκοι κατοικούν
και τους ταΐζω σάρκα από την σάρκα μου.

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s