Στο άνοιγμα της πόρτας
τρίζουν σκουριασμένες οι αναμνήσεις.
Ένα παιδί με ένα ξύλο τις σκαλίζει
και όλο γελά.
Θλίψη , τόσα δάκρυα συμπυκνωμένα
σε ένα τόσο δα μικρό μεντεσέ.
Γυρίζοντας το πόμολο
ξετυλίγεται μια ακόμα ιστορία.
Η αλήθεια , αυτό το εκθαμβωτικό φως
με το οικουμενικό μας ψέμα φλερτάρει
σκοτεινιάζοντας τις ψυχές
σε ένα μπαγιάτικο σκοπό.
Πέρα από τα μυστικά
πέρα από αυτό το περιβόλι ιδεών
άλλοτε γυμνός άλλοτε κουκουλωμένος
το ψέμα πλάθω να μοιάσει ιστορία κρεβατιού.
Αφέσου
στον ύπνο που όνειρα ανθίζουν
αγκάλιασε το μεγαλύτερο ψέμα
και ύστερα ούρλιαξε
όπως το ξεροκόμματο του σκύλου.

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s