Το μαχαίρι

Δεν υπάρχει πιο κοφτερό μαχαίρι από την αλήθεια.
Το μαχαίρι που κόβει κάθε κορδέλα
αστικής σύμβασης που πνίγει
τα έμβια κουφάρια που σέρνουμε.
Η σύγχυση των ορίων και της προοπτικής
ποτίζουν σε εκατομμύρια χρώματα τις κορδέλες
κάνοντας τες αόρατες και αναγκαίες.
Αλίμονο,
το ψέμα στομώνει τα γυαλισμένα δόντια
και καμία μάσκα δεν είναι ικανή
να αποτρέψει αυτή τη σήψη.

Καμία φυλακή δεν είναι ικανή για να αλυσοδέσεις την σιωπή
όταν αυτή βολικά τοποθετημένη στο σκοτάδι
σε συναντά ψιθυρίζοντας ουρλιαχτά
από το υγρό της δωμάτιο.
Η νύχτα με τη μέρα
-και όλα τα δίπολα-
χασκογελάνε με την περιρρέουσα πληροφορία
όταν οι καναπέδες ρεύονται
τα τσαλακωμένα μας κουφάρια.
Αλίμονο,
η φωνή και ο λόγος
-έστω και ματωμένα-
ανήκουν στους γυμνούς ανθρώπους.
Που την αλήθεια ακονίζουν πάνω στο ίδιο τους το κορμί.
Στην επόμενη πληγή κολυμπάει το μέλλον.
Στην επόμενη πληγή τελειώνει ο κόσμος
για να ξαναγεννηθεί.

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s