τελικα

Και τελικά αφήνεσαι
να σε πάρει το ήρεμο ρεύμα.
Χωρίς σωσίβιο και με σπασμένα χέρια
κουπιά
πάλλοντας το τρέμουλο
με το αντιδραστικό τίναγμα
που τον πνιγμό τρομάζει.
Είμαστε λέει κίνηση.
Ακίνητος  χορεύω διαρκώς
της μοναξιάς την είδηση.

Και τελικά σβήνεσαι
απ την ροή
και το ιστορικό λέει
μια φαντασία χάρτινη
που φλέγεται  η σιωπή
σε χάρτες προσανάμματα.

χωρίς θεούς
με τους πυρωμένους δείκτες
χωρίς θαύμα
σκουριάζω  τελικά
φθείρω καίω ξεχνάω τελικά
όλα ξανά και ξανά

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s