Η ποίηση την μόνη γλώσσα που σέβεται
είναι αυτή που κάνει έρωτα.
Την γλώσσα που μουλιάζει
στους σαρκικούς χυμούς
και στα αλμυρά δάκρυα.
Την γλώσσα που φτύνει περήφανα
σε δερμάτινα σαλόνια
και σε ξεσκονισμένα βιβλιοπωλεία.
που γελάει στις αναποδιές
γεννοβολώντας πύρινες ορμές.

Η ποίηση είναι γάτα, ο ποιητής σκύλος.
Χωράει σε αποκόμματα εφημερίδας
σε πακέτα από φιλτράκια
και στα περιθώρια πολυσέλιδων μυθιστορημάτων.
Χωράει παντού
κάνοντας τον χρόνο να περισσεύει
αυτή τη τροχοπέδη που ματώνει
τις γυμνες γάμπες της αιωνιότητας των στίχων.
Εδώ=Τώρα , τα θαυμαστικά μόνο
μόνο με σιδεριές μοιάζουν.

Η ποίηση διαβάζεται γυμνή
πλούσια μέσα στην απλότητά της.
Ο ποιητής γράφει κοιτάζοντας
μέσα στα άγρια μάτια της
περιμένοντας να τον κατασπαράξει.
Ετσι εξηγείται η αυτάρκεια της.
Όλες οι πληγές μπορεί να μοιάζουν ίδιες
και όλες οι λέξεις χείλη να ανταλλάσουν.
Αυτή είναι η ειρωνεία της
και με φαγωμένο το χέρι
ο ποιητής γυρεύει την τελεία.

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s