Γρέζι

Σκουριασμένες λέξεις
καταπίνουν οι καναπέδες.
Σε χώρους αναμονής
εισπνέουν σιωπή πρωί και βράδυ.
Γρέζια γρατζουνάνε τα λαρύγγια
και θερεύει κοφτερή η οξείδωση.
Τι και  αν ο δρόμος ουρλιαχτό
πλάθει στα πέλματα τον πόνο,
ξέρουμε τώρα , μαθαμε πια ,
πάνω σε γυαλιά
δίπλα σε καρφιά
κομμάτι κομμάτι
χαρτί με μελάνι
το παζλ σου να στήνουμε
πετσοκομμένη μου καρδιά.

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s