Οι στρουθοκάμηλοι φορούν
τις τρύπες στα κεφάλια τους .
Αυτή η πολυπληθής έρημος
είναι κατάμεστη από δαύτους
σε ένα παζάρι φόβου και ενοχών,
όπου ούτε
οι γυμνές αλήθειες πιο γάργαρες
από φρέσκα στήθη γυναικών,
δεν είναι ικανές  να δροσίσουν
τα ξερά γεμάτα χώμα ράμφη.

Θάμνοι , κάκτοι ,θημωνιές
χαζεύουν αδιάφορα
τα άνυδρα φλιτζάνια του  καφέ
επιστρατευμένα στην ιερή τελετή
κοινωνικής αποκτήνωσης.
Τώρα πια με πλαστικούς ψιθύρους
και τον λαιμό της κυράς καμηλοπάρδαλης
πιο μακρύ από ποτέ,
Τώρα καταπίνει  φτύνει και ρεύεται
( ω! το τελευταίο τι ντροπή!)
κατακάθια  στάχτες και χολή
Ω ! που να σκάσει η ρουφιάνα να πνιγεί.

Advertisements
This entry was posted in Ποίηση. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s