Κάνω σχέδια τις νύχτες.
Σηκώνω τον δείκτη
ταιριάζοντας άστρα μακρινά μεταξύ τους.
Πόσα έτη φωτός άραγε
να απέχει η χαρά απο την λύπη ;

Κάνω σχέδια τις νύχτες
και χαίρομαι τους άλλους γαλαξίες
που δεν θα γνωρίσουνε ποτέ την θλίψη σου.
Λέω «είναι ευθύνη μου οι χούφτες μου
να μαζέψουν κάθε σου δάκρυ».
Όλα μαζί ένας ποταμός
να δροσίσουνε τις ξεχασμένες μου πληγές.

Κάνω σχέδια τις νύχτες
και λυπάμαι τους άλλους γαλαξίες
που δεν θα γνωρίσουνε ποτέ το γέλιο σου.
Φοράω το πιο αστείο μου καπέλο
παίρνοντας τους πιο χαζούς μου μορφασμούς
να φωτίσεις γελώντας
-ξέρεις εσύ πως-
της βασανισμένης μου ψυχής
τα σκοτεινά δωμάτια.

Κάνω σχέδια τις νύχτες
και ύστερα απορώ.
Υπάρχεις ;

Advertisements
Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Κάθε λέξη έχει το βάρος της.
Το μυαλό μου ζυγίζει όσο ένα λεξικό
και η κακόμοιρη καρδιά μου
άλλη γλώσσα μιλά.

Η γλώσσα είναι μνήμη .
Είναι ένα σκονισμένο άλμπουμ
ξεχασμένων φωτογραφιών
στον πάτο της πιο βαθιάς θάλασσας.

Λένε πως οι ερωτεμένοι
δεν χρειάζονται τις λέξεις,
πως μόνο με τα μάτια μιλούν.
-είναι αυτό ουτοπία;-

Λένε πως οι πεθαμένοι
έχουν σκουριασμένες γλώσσες,
πως το σάλιο όταν στεγνώσει
δεν αφήνει λεκέ.

Λούστηκα απόψε
όλα τα σ΄αγαπώ του κόσμου
για να κουρνιάσω πλάι
στην πιο κραυγαλέα σου σιωπή.

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Eίναι φορές που παίζω
σε τάστα από καθρέφτες
και να γυαλίζουν οι μελωδίες
όπως χάζευαν τον εαυτό τους
στο αντικαθρέφτισμα.
Είναι φορές που παίζω
σε τάστα από ξύλο τριανταφυλλιάς
πενιά και αγκάθι
και μόνο ο πόνος μου να τραγουδά.
Τόσες και τόσες φορές
και άλλη μια ας παίζω.
Το αυτί θυμάται
καταλόγους ολόκληρους τόμους .
πόσα μεράκια και πόσες λαχταρες
να εχουν αποτυπωθει
στους δρόμους των μπουζουκιων .
Τι είναι εξάλλου το άκουσμα τους
αν δεν είναι ένας πορτοκαλί ήλιος ;

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε


Στην κορφή επάνω καθόμουνα
με θέα το ποτάμι.
Χέρια μεγάλα με πινέλα
ζωγράφιζαν τα σύννεφα πορτοκαλί.
«Νερό που ρέεις και ατέρμονα ταξιδεύεις ,
είπα,
πάρε ορμή ,
χείμαρρος να γίνεις
να δω την δύναμη σου
να τρομάζει το κοπάδι που βοσκάει.»
Χέρια μεγάλα με μπουζούκια και σάζια
τεράστια παίζαν μουσική.
Στην κορφή επάνω καθόμουνα
και το κοπάδι ατρόμητο
συνέχιζε την βοσκή του .
Τότε ακούστηκε ο ποταμός
και με λέει
«Ανόητε βλάκα που ζητάς
να τρομάξω τα ήρεμα ζώα
για το κέφι σου , θα δεις
πόση πλάκα έχει όταν
παίξουμε με την ζωή σου.
Έγινα φίλος με νυφίτσες
που είχαν μοικανες και σκουλαρίκια
και γάτες με ατσάλινα νύχια
σε ένα κάτεργο εγκατεστημένο
σε έναν παγωμένο μετεωρίτη
και εμεινα για 10 μέρες
Όταν ξαφνικά μέσα στην νύχτα
χέρια μεγάλα σπάζοντας
τους πάγους με αξίνες
με πήραν και με παράτησαν στην κορφή.
Δεν προκαλώ ξανά ποταμό όταν τους περνώ
όσο χέρια μεγάλα με μπουζούκια και σάζια
τεράστια παίζουν μουσική.

Posted in Κολλάζ, Ποίηση | Σχολιάστε

Στις χορδές φαγώνονται τα δάχτυλα
ακούραστα να παίζουν ένα χιτζαζ ταξίμι.
Στα τραπέζια λιγοστός κόσμος
-δυο παρέες –
ένα λιοντάρι με χαίτη από μαχαίρια
ένα άλογο με πρησμένα  πόδια
ένας κροκόδειλος με διαμαντένια δόντια
και ένας ρινόκερος με ατσάλινο κέρατο.
-στην άλλη-
ο Αντώνης ο μαχαίρας
ο Κώστας ο κλέφτης
ο Μανώλης  μόρτης
και ο χειρότερος όλων
ο Γιάννης ο σερέτης .
Στις χορδές φαγώνονται τα δάχτυλα
ακούραστα να παίζουν νιαβέντ ταξίμι
όταν ο ρινόκερος με το ατσάλινο κέρατο
προκάλεσε για καβγά τον Γιάννη τον σερέτη.
Αυτός κοίταξε το κουμπούρι του
-άφησε το κομπολόι του-
και υψώθηκε με μιας μπρος το ζώο.
Λίγα λόγια πρόλαβε να ψιθυρίσει
ο Τάκης ο σερβιτόρος
-πάντα φλύαρος-
και ο ρινόκερος ξαπλώθηκε κάτω
με 3 πιστολιές στο έδαφος .
Στις χορδές φαγώνονταν τα δάχτυλα
ακούραστα να παίζουν ουσάκ  ταξίμι
όσο ο Τάκης σφουγγαρίζει αίματα.

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Στην Ηριάννα Β.Λ.

Κάθε στίχος καταρρέει μπροστά στους τέσσερις τοίχους.
Αλλοίμονο,
η ελευθερία ποτέ δεν τυλίχτηκε από χρυσές κορδέλες
η ελευθερία έχει το χρώμα του αίματος,
κόκκινη και αγέρωχη παραμερίζει
των μικροαστών τις συμβάσεις.
Κάθε στίχος μου λοιπόν αναγνώστη
καταρρέει μπροστά στην καταστολή.
Πίστεψε με
μια  ώρα τώρα προσπαθώ
να γκρεμίσω τέσσερις τοίχους
με τους δικούς μου στίχους
Μάταια .

Θα μπορούσες να έλουζες το κορμί σου
με νερό θαλασσινό .
Θα μπορούσες να γέμιζες όλο αγάπη το κορμί σου
-φιλιά και αγκαλιές- .
Θα μπορούσες να χαμογελάς μπροστά στην καταιγίδα
και είμαι σίγουρος πως το κάνεις.

Μα είναι αλλόκοτος ο καιρός ,
κάνει μια ψύχρα στην ψυχή των ανθρώπων
την στιγμή που ο ήλιος ξεροψήνει
τα άδολα  κορμιά μας.
Πίστεψε με αναγνώστη
χαιρέτισα περήφανα ένα τσούρμο
με τρελούς που φέρανε νταούλια.
Αλλοίμονο η ελευθερία ποτέ δεν τυλίχτηκε από χρυσές κορδέλες .

Ας ήταν μια φορά η απόλαυση να ήτανε δικιά μας.
Να έλεγα με σιγουριά
εδώ πατώ εδώ βρίσκομαι,
μα είναι που οι αλυσίδες σου εξουσία
με πνίγουν  και όλο με πνίγουν μέχρι να σβήσω.
Ηριάννα γύρνα στην παλιά ζωή σου πίσω.

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Δεν ξέχασα ποτέ τα ξερά σου χείλη
που όλο αγάπη τα έλουζα
να νιώσεις την ζεστασιά των άστρων.
απόψε με χείλη όλο αγκάθια πλησιάζω
να ταΐσω το θεριό.
είμαι ένα κομμάτι κρέας
είμαι ένα κομμάτι ψέμα
και προσφέρομαι να με κατασπαράξεις
να χορτάσεις από το τίποτα.
είμαι ένα ρημάδι μοναξιά
που όλο θερίζει
με κόσα ατσάλινη
τα λουλούδια της αυλής σου.
δεν έχω τίποτα να πω
και όμως μέσα μου
όλο εκρήξεις μυστικές.
Δεν ξέχασα ποτέ τα ξερά σου χείλη,
δεν υπάρχει κρύο
και στα ζεστά σαλόνια σου
κρατάω ημερολόγιο αυτοφθοράς.
έστω για ότι έμεινε
έστω για ότι θυμάμαι πια.
είμαι μια σιωπή πριν το τέλος.
και αυτό να βηματίζει νωχελικά
γνωρίζοντας την γεύση
από τα ξερά σου χείλη.
ας ήταν μια φορά να ξεχνούσα
και όμως κάθε νύχτα
το σαράκι ροκανίζει ροκανίζει ροκανίζει
τσακ τσακ τσακ τσακ
ένα λευκό ξεθωριασμένο ημερολόγιο
ένα ξεχασμένο θυμικό
ένα παρατημένο ποίημα

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε