Ήρθε ξυπόλητος και έφερε κάτι άγριο
στο κάθε του βαρύ βήμα
που σήκωνε σκόνη το καφέ χώμα.

Όταν πλησίασε και στάθηκε εμπρός μας,
μας κοίταξε όλους στα κουρασμένα μας μάτια
και ζήτησε ένα ποίημα.
Εμείς , του δώσαμε ότι πιο πολύτιμο είχαμε.
Λέξεις βαρύγδουπες,
εκφράσεις ανήκουστες
και νοήματα αστραφτερά και κοφτερά
σαν κατεργασμένο διαμάντι.

Απομακρύνθηκε λίγο και κρύφτηκε
πίσω από τον φουντωμένο θάμνο.

Σαν να αργούσε λιγάκι, συζητήσαμε
και τότε αφού σηκώθηκε
είδαμε την αληθινή χρήση των ποιημάτων μας.
Του δώσαμε ότι πιο πολύτιμο είχαμε.

Και όμως, θα νόμιζε κανείς
πως είμασταν ελαφρώς ικανοποιημένοι
όταν είδαμε πόση αξία είχαν
οι χάρτινες μας ματαιοδοξίες.
Ύστερα, έφυγε ξυπόλητος.

Advertisements
Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

. Για . την . βροχή . γράφω .
. στάλα . σταλα . στάζει.
. της . έμπνευσης . η . γλυκιά . σταγόνα .
. με . χαρτιά . και . μολύβια .
. τρέχω . να . την . καταγράψω .

Για την καταιγίδα γράφω.
να νιώσω λίγη από την άγρια οργή της
όταν τρομάζει αυτό
το λευκό κοπάδι κατσικιών.

Να ακούσω τους κεραυνούς!
Με το ηχηρό χτύπημά τους
να ορίζουν τις στροφές του ποιήματος.

και ύστερα αφού κοπάσεις
και έρθεις βροχη στην ηρεμια σου,
αφήνοντας το κοπαδι να βοσκήσει,
χαζογελωντας  τρέχουμε
με ανοιχτα τα στόματα και  σε
καταπινουμε βροχη.

. τωρα . παύω . την . καταγραφη .
αλλα . συνεχισε . εσυ .
……………………

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Η ποίηση είναι νεκρή.
Αφήνουμε βαρκούλες να ‘αρμενίζουν
στην μικρή λίμνη,
τις χάρτινες ματαιοδοξίες μας.
Αλλοίμονο κανείς δεν έλειψε
από τέτοια επίσημη τελετή
που ανά πέντε λεπτά περνούσαν
χαρτομάντηλα για όποιον ήθελε
να κλάψει.

Αυτός εκεί εκφράζει με τρόπο οδυνηρό
και με τραγούδι θρηνητικό
στο ξύλινο του ταμπουρά  το τέλος .
και εκεί κάτω από το δέντρο,
ένα κλαρίνο με πολυφωνικά μοιρολογούν.

Ποιήματα ,ποιήματα και άλλα ποιήματα
γεμίζουν την λίμνη βαρκούλες,
τις χάρτινες ματαιοδοξίες μας.
Ω, Ανείπωτο που τόσους και τόσους
έθρεψες στο σαράκι της καρδιάς  στίχους
νομίζω πως φρικάρω!
Τι έχει σημασία και πως ;
Το χαρτί αποτελεί στοιχείο εγκλήματος
και η ποίηση είναι εκτός .

Ώσπου ξαφνικά τα βήματα της έρχονται
και φέρνουν μαζί τον ήχο της βροχής.
Βρέξε βρέξε να χαρείς,
να μην χρειάζεται να πούμε
και τις χάρτινες βαρκούλες βυθισμένες να τις δούμε!
Κάπως έτσι αλλόκοτο και όμως
ήταν σαν να μην υπήρχε τριγύρω φως ,
Γιατί η καρδία της έλαμπε σαν ήλιος  .

Γεμάτο μουτζούρες κάνω τότε το χαρτί μου
και έρχομαι να το ανάψω.
Η ποίηση ήταν νεκρή
και η καρδιά μου είχε ήδη καεί.

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Νύχτα που απλώνεις το σκοτεινό σου πέπλο
και όλα τα μυστικά γυμνά κυκλοφορούν
ανάμεσα στα καλλίγραμμα σου πόδια,
πες μου το πιο γλυκό νανούρισμα
για τον ταλαίπωρο
από τις τόσες και τόσες συναλλαγές εαυτό.

Δεν κοστίζουν παρά μια πεντάρα
τα πρόστυχα ψέματά τους
και όμως με διψασμένα χείλη
καταπίνω σταγόνα σταγόνα
το απόσταγμα τους.

Ας ήταν να μην ξημέρωνε ποτέ!
Με αγκάθια κόκκινης τριανταφυλλιάς
και άγριας ακακίας
να τρόμαζα το καυτό φως
του γέρου ήλιου
που καίει και φθείρει το ματωμένο μου στήθος.

Ανάμεσα σε σβηστά κεριά
και στους πάτους των μπουκαλιών
ζωγράφισα τον προσωπικό μου δαίμονα.
Ω ! Έναστρη και σιωπηλή νύχτα
ποτέ μου δεν αγάπησα τόσο
όσο αυτόν τον απατεώνα που με είπε :
«Απόψε με δίκοπο μαχαίρι
-αφού θες να γλυτώσεις-
θα σε σκοτώσω.»

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Ας πούμε ότι δεν είχα τίποτα να πω.
Ότι ο λόγος είναι απλά ένα εργαλείο
ανάμεσα στα βιαστικά  δάχτυλα
και  στα μαλακά πληκτρολόγια.

Ας πούμε ότι δεν είχα τίποτα να πω
ότι ο λόγος μου
καταρρέει μπρος στα  δυο σου μάτια,
γκρεμίζοντας  κάθε βολική σιωπή
ευωδιάζοντας τον ήχο μιας εκκωφαντικής έκρηξης.

Γκρεμίζω ακόμα και όλο τον κόσμο ευχαρίστως
μόνο και μόνο για να γελάσει το χειλάκι σου.
Αποξενωμένος από την αγάπη σου
μονάχος ξένος και έρημος
πασχίζω διαρκώς για μια αόριστη ρήξη
και βηματίζω τον ακίνητο χορό.

Δεν ξέρω
δεν κατάλαβα
και ούτε θα καταλάβω.

Κρατάω στο χέρι μου το κλειδί
που ξεκλειδώνει όλα τα ψέματα
και βλέπω αλήθειες να βουλιάζουν
τα κουρασμένα  πόδια μου.

Δεν ξέρω
δεν κατάλαβα
και ούτε θα καταλάβω.

Φοράω κουπιά στα χέρια
και με αγκάθια ξορκίζω τους εχθρούς .
Ξορκίζω  ακόμα και εμένα
που δεν γνώρισα χειρότερο κριτή
να  μισεί  τον κάθε μου στίχο.
Ας πούμε ότι δεν  είχα τίποτα να πω .

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Κάνω σχέδια τις νύχτες.
Σηκώνω τον δείκτη
ταιριάζοντας άστρα μακρινά μεταξύ τους.
Πόσα έτη φωτός άραγε
να απέχει η χαρά απο την λύπη ;

Κάνω σχέδια τις νύχτες
και χαίρομαι τους άλλους γαλαξίες
που δεν θα γνωρίσουνε ποτέ την θλίψη σου.
Λέω «είναι ευθύνη μου οι χούφτες μου
να μαζέψουν κάθε σου δάκρυ».
Όλα μαζί ένας ποταμός
να δροσίσουνε τις ξεχασμένες μου πληγές.

Κάνω σχέδια τις νύχτες
και λυπάμαι τους άλλους γαλαξίες
που δεν θα γνωρίσουνε ποτέ το γέλιο σου.
Φοράω το πιο αστείο μου καπέλο
παίρνοντας τους πιο χαζούς μου μορφασμούς
να φωτίσεις γελώντας
-ξέρεις εσύ πως-
της βασανισμένης μου ψυχής
τα σκοτεινά δωμάτια.

Κάνω σχέδια τις νύχτες
και ύστερα απορώ.
Υπάρχεις ;

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε

Κάθε λέξη έχει το βάρος της.
Το μυαλό μου ζυγίζει όσο ένα λεξικό
και η κακόμοιρη καρδιά μου
άλλη γλώσσα μιλά.

Η γλώσσα είναι μνήμη .
Είναι ένα σκονισμένο άλμπουμ
ξεχασμένων φωτογραφιών
στον πάτο της πιο βαθιάς θάλασσας.

Λένε πως οι ερωτεμένοι
δεν χρειάζονται τις λέξεις,
πως μόνο με τα μάτια μιλούν.
-είναι αυτό ουτοπία;-

Λένε πως οι πεθαμένοι
έχουν σκουριασμένες γλώσσες,
πως το σάλιο όταν στεγνώσει
δεν αφήνει λεκέ.

Λούστηκα απόψε
όλα τα σ΄αγαπώ του κόσμου
για να κουρνιάσω πλάι
στην πιο κραυγαλέα σου σιωπή.

Posted in Ποίηση | Σχολιάστε